• De zestiger jaren hadden op muzikaal gebied een explosie aan nieuwe zaken laten zien. Begin zeventiger jaren leek het alsof de popmuiek even op een dood spoor terecht was gekomen. Hierbij speelde mee het overlijden van enkele belangrijke popartiesten: Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison. Het uiteenvallen van de Beatles, de belangrijkste groep van de Sixties past in dit rijtje. De idealen van de Hippies waren inmiddels niet haalbaar gebleken en daarmee viel ook de Hippie-beweging uit elkaar.
• Men zocht dus naar iets anders. In het begin wilde dat maar moeilijk lukken, vandaar dat platenmaatschappijen en groepen als Shakin’ Stevens & the Sunsets teruggrepen op oude R’n’R-hits?. Het opnieuw populair worden van een bestaande popstijl noemen we een revival. De zeventiger jaren begonnen dus met een R’n’R-revival. De jeugd was inmiddels ook uitgekeken op de moeilijke en experimentele Undergroundmuziek en Symfonische Rock; men wilde wel weer eens gezellig dansen op simpele popmuziek zonder pretenties.
• Een heel nieuw verschijnsel in de zeventiger was de opkomst van de zgn Glitter-rock of Glam-rock. Het gaat hierbij niet zozeer om een bepaalde muziekstijl, maar om het uiterlijk van de groepen en artiesten. Zij kleedden zich vaak in opzichtige glitterkostuums met felle kleuren en schoen of laarzen met hoge hakken. Hun gezichten waren vaak geschminkt. Ook decor en belichting speelden vaak een belangrijke rol, zodat je bij een glitter-rockconcert vaak meer van een theatershow kon spreken.
• Er zijn binnen de glitter-rock twee richtingen te onderscheiden:

1. Een Teenybop-richting met o.a. Gary Glitter, Alice Cooper, Sweet en Slade.
2. Een serieuzere richting met o.a. David Bowie en Roxy Music. Deze muziek is veel vooruitstrevender; de musici experimenteerden en verbonden in hun muziek R’n’R met Avant-garde.

• Sommige van deze Glitter-rock musici schaamden zich niet openlijk voor hun sexuele geaardheid uit te komen. Door het homo- of bi-sexuele karakter van deze musici sprak men ook wel van Nichtenrock.
• Vanaf de zeventiger jaren werd ook de podiumapparatuur enorm uitgebreid. Tot dan te was het gebruikelijk dat iedere muzikant zelf het volume en de klankkleur van zijn eigen instrument regelde. Maar in de zeventiger jaren gaan steeds meer groepen gebruik maken van een enorme P.A.-installatie. Hierdoor verbeterde de geluidskwaliteit aanzienlijk, o.a. de volumeverhouding tussen de verschillende instrumenten. Het maakte live-optredens echter wel veel kostbaarder, zeker voor beginnende groepen.. Immers: niet alleen moest de apparatuur gehuurd worden, men had ook personeel nodig om die apparatuur te bedienen.
• David Bowie is misschien wel een van de belangrijkste popmuzikanten die de popmuziek in de zeventiger jaren heeft voortgebracht. Hij is nog steeds actief. Met name in de zeventiger jaren waren bij hem kleding, make-up, licht en acteren belangrijk. Soms zelfs dreigden deze theatrale affecten de muzikale kwaliteiten te overschaduwen. In zijn muziek komen we verschillende stijlen tegen, die hij allemaal een eigen tintje geeft. Zijn muziek klinkt vaak koel en afstandelijk. De songteksten zijn vaak verrassend en hebben vaak te maken met de sombere, negatieve kanten van onze maatschappij, bijv. zelfmoord, drugs, maar ook futuristische zaken zoals ruimtevaart komen aan bod.

De groep Roxy Music draaide vooral om Brian Ferry en Brian Eno. Zij waren studenten van de kunstacademie. Het kwam in de jaren zeventig nogal eens voor dat kunstacademie studenten de popmuziek kozen om zich te uiten, denk ook maar eens aan Freddy Mercury van Queen. Met name door Eno kwam er nogal wat avant-garde in de muziek van Roxy Music, hij vertrok helaas nogal snel uit deze band om zich toe te leggen op meer experimentele muziek. Daarna bleef Brian Ferry het middelpunt van de groep, die echter snel van het toneel verdween.

---